Co Westerik

Images for this exhibition

  • Man in het water, vrouw in boot, 1959. Olieverf en tempera op doek, 118 x 150,5 cm. Collectie Gemeentemuseum Den Haag.

een groots overzicht
Afgelopen op 10-12-2006

In het eerste grote overzicht van het werk van Co Westerik (1924) sinds 15 jaar, worden, naast grafiek, tekeningen en schilderijen, niet eerder geëxposeerde foto’s getoond, die nauw verwant zijn aan de rest van zijn oeuvre. Westeriks schilderijen zijn gestolde momenten uit het dagelijks leven, weergegeven in een uniek vertekend realisme. In zijn impressies van de zichtbare werkelijkheid slaagt hij er in het onderhuidse voelbaar te maken.

Hoewel Co Westerik les had op de Academie in Den Haag, is alleen in zijn allervroegste schilderijen iets van die typisch Haagse, sferische, dromerige kunst van bijvoorbeeld Kees Andrea terug te vinden. Al snel vindt hij zijn eigen onderwerpen en strikt persoonlijke stijl. Pas rond de jaren zestig groeit de waardering voor zijn werk. Hoewel Westerik niet binnen een stroming valt te plaatsen, denkt men in de karakteristieke deformaties van vormen een link met de Pop Art te herkennen.

Verwondering

Verwondering over alledaagse situaties en de (menselijke) natuur is vanaf het begin van Westeriks carrière altijd zijn belangrijkste drijfveer geweest. Om deze verwondering uit te drukken heeft hij zich niet beperkt tot het schilderen. Zijn hele loopbaan lang heeft hij daarnaast tekeningen en grafiek geproduceerd, waarin hij de realiteit een opmerkelijke draai geeft. De foto’s dienen vooral als inspiratiebronnen voor de rest van zijn werk.
Exemplarisch voor zijn werk is het beroemde schilderij Snijden aan gras uit 1971. Hierin snijdt een vinger zich aan een grasspriet. Een gebeurtenis die Westerik zelf overkwam toen hij op een lentemorgen in het gras lag. De indrukwekkende manier waarop Westerik dit kleine menselijke drama heeft afgebeeld, zorgt ervoor dat je het ineens als een zeer ingrijpende gebeurtenis ervaart. De intense ervaring die zijn voorstellingen opwekt, heeft te maken met Westerik's positiekeuze ten opzichte van zijn objecten. Soms is dat een kwestie van hoogte; hij kijkt bovenop de dingen of kiest juist een laag standpunt.

Omgeving als inspiratiebron

De tekeningen en aquarellen van Westerik zien er doorgaans uit als notities; ze geven in redelijk losse toets weer wat hij heeft gezien. Af en toe gebruikt hij hierbij zichzelf als onderwerp, zoals in de vele zelfportretten die zijn oeuvre rijk is, maar vaak dient ook zijn omgeving als inspiratiebron. Het maken van etsen en litho’s is een omslachtig procédé, waardoor Westeriks gedetailleerde grafische werk ook veel bedachtzamer is dan zijn tekeningen. De schilderijen zijn nog zorgvuldiger opgebouwd met onderschilderingen in tempera en daarna pas de definitieve lagen in olieverf, een werkwijze die nog tot op het laatste moment de mogelijkheid laat om iets te veranderen. Westerik stelt zichzelf ten aanzien van zijn schilderijen zulke hoge eisen dat het soms jaren duurt voor hij ze als voltooid beschouwt.

Prijzen

Co Westerik ontving onder meer Koninklijke Subsidies voor de vrije schilderkunst, de Jacob Marisprijs voor de teken- en schilderkunst, een Zilveren medaille op de Biënnale van Sao Paulo, de Rembrandtprijs van de stad Leiden en de- Staatsprijs voor Beeldende Kunst en Architectuur. In 1999 werd hij Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Hij nam verschillende malen deel aan de Biënnale van Venetië. De band met het Gemeentemuseum dateert al vanaf 1947, toen Westeriks werk deel uitmaakte van een groepstentoonstelling van Haagse kunstenaars. Sinds die tijd heeft het museum een indrukwekkende collectie van deze kunstenaar opgebouwd en vele presentaties aan hem gewijd.

Catalogus

Bij de tentoonstelling verschijnt een publicatie met een voorwoord van Wim van Krimpen en teksten van Véronique Baar en Kees Fens.