Ook Sebastian Gögel gebruikt de schilderkunst om zijn imaginaire wereld vorm te geven. In tegenstelling tot de heroïsche romantische voorstellingen van Richter, schildert Gögel eerder nachtmerries met monsterlijke wezens die het sterkst doen denken aan een onbekende ondergrondse wereld. Hij toont zich daarmee een erfgenaam van Jörg Immendorff en een kleinkind van Georg Grosz. Het Gemeentemuseum kocht het schilderij Kessel samen met twee andere schilderijen van de kunstenaar. Is dit spaghetti of niet? Verbeelden de slierten monsterlijke hersenen in een opengeslagen schedel? Wat het ook is, het visuele aspect van Kessel is aangrijpend, direct en van een roestvrijstalen aanwezigheid. Het vuur dat de pan verwarmt en de inhoud doet transformeren, zorgt voor een spanning en brengt het schilderij tot leven, magisch, surreëel. De zwarte achtergrond doet de walmen uit de pan oplichten, het doet denken aan het oneindige heelal dat de beschouwer overweldigt.