De afbeelding toont een troubadour en zijn publiek: twee soldaten van de bezettingsmachten (in 1813 werd Napoleon overwonnen) met hun Franse vriendinnetjes. Het is goed voor te stellen hoe de mannen met hun in Empire-stijl geklede vriendinnetjes in de Tuileriën rondslenterden en daar deze muzikant op zijn zelfgemaakte podium tegenkwamen, met zijn tapijtje om de hem toegeworpen muntjes op te vangen. Aangezien de militaire uniformen en ook de kleding van de meisjes heel gedetailleerd en natuurgetrouw zijn weergegeven, is dit ook aannemelijk van de kleding van de troubadour. Zijn feestelijke kostuum is niet meer van de laatste mode, maar misschien wel uit de tijd van Robespierre’s schrikbewind. De rood-wit-blauwe pluim op zijn hoed verwijst nog naar het Keizerrijk van Napoleon. Mogelijk dat hij hier, in de dagen van de Restauratie, spotliedjes op de naar Elba verbannen Napoleon ten gehore brengt. Aan het lichaam van de troubadour zijn zes instrumenten vastgemaakt: een schellenboom op zijn hoofd, een panfluit voor zijn borst, een mandoline voor zijn buik, een roertrom op zijn onderrug - met de slagstok aan zijn linker onderarm, een triangel die voor zijn rechter knie hangt en tenslotte een stel bekkens tussen zijn onderbenen. Deze nauwe verbondenheid van het instrumentarium met het lichaam is verbazingwekkend: wie houdt dat allemaal onder controle? Op deze acrobaat-muzikant baseerde Mauricio Kagel zijn installatie en compositie Zwei-Mann-Orchester.